Yağmurdu Başlatan Herşeyi...

[/b]

Soluk soluga girmisti giden yolcu bolumune. Icinde hala gec kalmamis olmayi dileyen kucuk bir umutla bakti ekrana. Yazilari okuyamiyordu. Baktigi anda sanki harfler birbirine giriyordu. Derin bir nefes aldi. Sakinlesmeye calisti. Tekrar bakti ekrana. Gozleriyle yukaridan asagiya dogru tararken onun ucus seferini gordu. Kalbi hizla carpmaya basladi. Gozunu yavasca sag tarafa kaydirdi. Gozlerinde birikmis damlalar biranda yanaklarindan suzuluverdi. Gitmisti.

Agir adimlarla cikisa yoneldi. Ne yapacagini sasirmisti. Inanmak istemiyordu. Ona bu kadar yakinken yuregi onunla bu kadar doluyken onu kaybettigine inanamiyordu. Hepsi kendi hatasiydi. Aski yasamaya cesaret edememisti. Korkmustu. Onu bir turlu anlamak istememisti. Simdi koca bir dunyanin icinde yapayalnizdi. Onsuzdu. Daha fazla yuruyemeyecegini anlayinca bos buldugu bir banka oturdu. Ve her kaybeden gibi huzunler denizinde kayboldu.

Pansiyonun terasinda resim yapiyordu. Ilkbahara ozgu bir toprak kokusu vardi havada yagmurla dans eden. Tum dikkatini resme vermisti. Gozunun alabildigine yesildi daglar. Rengarenk ciceklerle susluydu pansiyonun cevresi. Begonviller ona en cok ilham verendi. Yalnizlikti onu bu pansiyona surukleyen. Hayal kirikliklariydi. Askin acisiydi tum dikkatini onunde duran resme yonlendiren. Biran once dinmesini diledigi ama hep icinde kanayan bir sizi olacak acilar bedeninin cepecevre sarmisti. Geriye dogru cekilip resme bir goz atti. O sirada valizle iceriye giren bir adama takildi gozu. Huzunlu bir yuz ifadesi vardi. Hos geldin dedi icinden. "Yalnizlar Pansiyonuna" hos geldin.

Sabah erkenden kalmis ve sahilde yuruyus yaparak uzun uzun dusunmustu. Bu yuruyusler ona iyi geliyordu. Hayatin anlamlandiramadigi bir cok bolumunu dalgalarin kiyiya vuran sesiyle cozuyordu sanki. Mutlulugu dusundu. Bir zamanlar hic onu terk etmeyecek sandigi o adami dusundu. Ikisi bir araya gelince hayati anlamli oluyordu.

Simdi ise her ikisi de yoktu. Birinden birinin olmamasi mi digerinin cekip gitmesine neden olmustu? O adam onu terk etmesiydi de mutluluk yani basinda durmaya devam edecek miydi? Yoksa zaten mutluluk gidecegi icin miydi adamin terk edisi? Insan mutluluga kusebilir miydi? Bir gun tekrar karsisina ciksa ona kizar miydi yoksa onu yakalamak icin pesinden yalvarircasina kosmaya mi calisirdi? Kafasi karisIkti. Tek bildigi bu askin tum izlerinin sonsuza kadar bedeninde gizlenecegiydi. Pansiyona dondugunde mutfaga gecip cok sevdigi menemenini hazirlamaya basladi. Artik ne ask olacak ne de huzun dedi. Kahvaltisini hazirlarken dunku adami gordu.

Pansiyon gorevlisine kahvalti yapabilecegi bir yer soruyordu. Hos bir adamdi. Uzun boylu 30 yaslarinda. Yuzunde ki kirisIkliklara bakilirsa buraya gelis nedeni kendisinden farkli degildi. Her aynaya baktiginda gordugu o aci simdi karsisinda duran bu adamda da vardi. Biranda onu kahvaltiya davet etti. Adam ona dogru dondugunde gozlerinin ne kadar anlamli oldugunu fark etti. Anlamini yitirmis bir dunyada anlamli bakan bir cift gozdu icini isitan. Herkesin bir hikayesi vardi. Acaba onun ki neydi?

Kahvalti tanisma fasliyla gecmisti. Herkese anlatilabilecek seylerden konusmuslardi. Sirlari yani baslarinda onlari dinlemisti usulca. Sonra etrafi gezdirmisti ona. Zaman daha dun gecmemek icin direnirken simdi hizla akmaya baslamisti. Gunluk konusmalarin disina cikilmamisti. Cizgi durmasi gereken yerdeydi. Ikisi de onu gecmemeyi basarmisti. Adam izin isteyip huzunlu adami dusunmeye basladi. Bir seyler vardi adamin yuregini yakan. Disa vurmamak icin caba sarf ettigi. Gizlenemezdi dus kirikliklari. Daha yeniydi anlasilan. Ogrenmesi gereken cok sey vardi. En onemlisi hicbir zaman acisinin dinmeyecegiydi.

Aksam saatlerinde odasinin kapisi caldi. Aksam yemegine cikmayi teklif ediyordu adam. Sabah ki kahvaltiya karsilik bir jest yapmak istiyor gibiydi. Kabul etti. Birlikte sahildeki meyhanelerden birine gittiler. Gece en derin yalnizliklari bile gizleyen siyah ortusunu tum sehrin ustune ortmus kiyasiya savasiyordu. Ve hicbir galibi yoktu bu savasin. Tek kazanan meyhaneciydi. Ickinin de etkisiyle yavas yavas yon degistirmisti konusmalar. Sirlar masalarin etrafinda gezinmeye baslamisti. Her masadan farkli bir sir doguyor ve digerlerinin yanina gidiyordu. Meyhane gitgide kalabaliklasmaya baslamisti. Huzunlu adamin sirri da askti. Terkedilmisliginin ilk gunleriydi. Hayat anlamini yitirmisti.

Zaman diyordu. Bu acinin ilaci zaman. Ona cok fazla faydasinin olmadigini soylemek istedi bir an. Sonra vazgecti. Nasilsa ogrenecekti. Eger kendisi soyleyecek olursa kabullenmesi guc olurdu. Sindirmeliydi. Aci cekene izin vermek gerekirdi. Avutularak yapay bir dunyanin icine sokulmamaliydi. Aciyi tum bedeninde hissederek ancak ona alisabilirdi. Aska diye kaldirdilar kadehlerini. Yasamak icin cok caba sarf ettikleri ama hep kaybettiklerine.

Adam vedalasmak icin odasina geldiginde saskinligini gizleyemedi. Daha geleli birkac gun olmustu ve gidiyordu. Islerinin yogunlugunu anlatti adam. Ama geri gelecekti. Ne zaman oldugunu tam olarak bilmiyordu ama onu gormeye gelecekti. Bahce kapisina kadar eslik etti adama. Arabasina binen adam cami acip gulumsedi.

" Sohbetlerimizi ozleyecegim. Eger izin verirsen seni aramak isterim." Kiz ayni samimiyetle gulumsedi. Ona cep numarasini verdi. Adam arabanin torpidosunu acti ve ona bir kartvizit uzatti. Arabayi calistirdi ve uzaklasmaya basladi. Onun gidisini uzgun gozlerle izliyordu. Yine yalniz kalmisti. Hayat surprizlerle doluydu. Biranda karsisina ayni acilari ceken birini cikarmisti. Bu iyi bir isaret miydi acaba? Ona sen yalniz degilsin bak ayni acilari yasayan baskalari da var mi diyordu...?

Gunesin dogusu bu sehir de bir baska guzeldi. Sessizlik insanin icine huzur veriyordu. Biraz sonra tum sehir uyanacak gunluk telaslar kaldigi yerden devam edecekti. Deniz bir carsaf gibi onunde uzaniyordu. Gideli daha bir gun olmustu ama onu ozlemisti. Dostane bir ozlemdi bu. Ayni sirlarla yasayan iki kisinin birbirlerine olan ihtiyaciydi.

O ne dusunuyor dedi kendi kendine. Acaba onu ozlemis miydi? Bu dusunceler icinde kaybolurken telefonu calmaya basladi. Bir anda aklina korkunc senaryolar gelmeye basladi. Biri olmustu kesin. Bu saatte baska kim arardi ki? Telefonunu cikardi. Arayan o adamdi. "Gunaydin dedi. Umarim seni telaslandirmamisimdir. Sesini duymak icin guzel bir zaman diye dusundum. Eminim kumlarin ustunde oturmus gulumsedi. " Hos geldin yabanci" dedi. Ve kendisini de sasirtan bir sey yapti. Ona sarildi.

Gunler gectikce birbirlerine daha da yaklasiyorlardi. Ne oldugunu bir turlu cozemedigi bir duygu yogunlugu vardi kalbinde. Ona karsi bir seyler hissedebilme ihtimalini bir turlu kabul edemiyordu. Bu kadar derin izler tasirken yureginde ask tekrar kalbinin derinliklerine girmek icin izin istiyor gibiydi. Bu olamazdi. Yasadigi her sey bosuna olurdu o zaman. Bir askin acisinin sonu digerinin basladigi ana kadar suremezdi. Eger boyle olsaydi iskelenin yanina gel" Hemen ustunu degistirip kosar adimlarla sahile yoneldi.

Iskeleye vardiginda orada degildi. Kumlarin ustunu incelemeye basladi. Biraz ileriye dogru bakti. Yaziyi gordu. "Biliyorum delilik belki de bu ama seni seviyorum" Oldugu yerde kalakaldi. "Delilik degil mi?" Sesin geldigi yere yoneldi. Adam elinde sigarasi ona bakiyordu. Gozlerini gozlerinden kacirdi. "Evet" dedi. Hicbir sey soylemeden pansiyona gitti. Odasina cikip tipki cocuklugunda yaptigi gibi yatagina yuzu koyun uzanip aglamaya basladi.

Korkuyordu. Yasayacaklarina karsi gucu yoktu. Bunun olacagini tahmin etmis olmasi dahi icindeki sIkintiyi gidermiyordu. Mutlulugun tekrar onun yanina gelmesini istemiyordu. Onu bir kez terk etmisti ve ona son derece kizgindi. Pesinden kosmak gururunu kirardi. Onu elinde tutmak icin elinden gelenin fazlasini yapmisti. Her seye ragmen terk edisini bir turlu kabullenemiyordu. Seni artik ben istemiyorum demisti kendisine uzgun gozlerle bakan mutluluga. Geldigin yere geri don.

Adamla pansiyonun girisinde karsilastilar. "Uzgunum. Seni kirmak istememistim. Sadece durust olmak istedim. Yasanilanlar artik geride kaldi diye dusundum. Omrumun sonuna kadar yas tutmak istemiyordum. Beklemek insani hem yorar hem de karsisina cikarttigi guzellikleri gormesine engel olur. Ben artik beklemek degil pesinden kosmak istiyorum beni bekleyen mutlulugun." Ayni seyleri dusunuyorlardi aslinda. Tek fark pesine dusme konusunda onunde bir dag sirasi gibi duran gururuydu.

"Bende uzgunum. Benim icin artik cok gec. Kalbimin bir daha kirilmasina izin veremem. Duygularimiz belki de kirilmisligin verdigi bir acele icinde. Yanlis yapmak her ikimizde uzer. Boylesi inan daha iyi." Adamin yuzundeki aci bir zamanlar onun yasadigi acilarin tekrari gibiydi.

Daha ilk saniyeden kendini gosteren bu duygu yuzunden hayati mahvolmustu. Adam sessizce merdivenlere dogru yoneldi. O ana kadar tutmayi basardigi gozyaslari akmaya basladi. Birak artik pesimi dedi resepsiyonun orada duran mutluluga. Seni isteyene git.

Adamin gitme vakti gelmisti. Kapisinin onune geldigini anladi. Kapiyi acti. "Iyi yolculuklar" dedi. "Umarim tekrar gorusuruz." Adam bunun sadece kibarliktan soylenmis bir cumle oldugunu anladi. "Hosca kal" dedi ve gitti. Camdan arabasina binisini ve gidisini izledi. Onu ilk gordugu gun yagan yagmur gibi akiyordu gozyaslari yanaklarindan asagiya. Onu kaybediyordu. Simdi kossa gitme! diye haykirsa gunlerce bulutlu olan gokyuzunun yerini bulutlarin arasindan sizan gunes isiginin maviligine birakacagini mujdeler gibi bir isaret veriyordu ona.

Yorumlamakti mesele. Dogru zamanda dogru karari verebilmekti. Adam uzaklasmisti. Eski yasantisi kaldigi yerden devam edecekti. Birkac gun neredeyse hic bir sey yemedi. Sadece adami dusundu. Korkular insani savasci yapiyordu. Ama karsindakinin iyi ya da kotu olup olmadigina bakmadan. Bir gece ruyasinda onun kumlara yazi yazdigi ani gordu. Icindeki mutlulugu taniyordu. O gun odada ve resepsiyonda onu takip edenle ayniydi. Bu tesaduf olamaz diyordu. Aniden uyandi. Bir anda korkmadigini fark etti. Hemen saate bakti. Karti alip numarayi cevirdi. Ulasilamiyordu. Telefonu gece kapatmistir diye dusundu. Sabaha kadar yatagin uzerinde bagdas kurarak bekledi. Sahile yuruyuse bile gitmedi. Sik sIk ariyordu ve her seferinde ayni sIkici kisiyle karsilasiyordu. Saat dokuz olmustu ve telefonu hala kapaliydi. Kartin uzerinde yazan is telefonunu aramaya karar verdi. Telefona sekreteri bakmisti. Ona adamin bu gece Ispanya'ya ucacagini oradaki buroda gorevlendirildigini soylemisti. O an yikilip kalmisti oldugu yere. Pes etmeyecegim dedi. Bu sefer elimden kacip gitmene engel olacagim. Hemen bir taksiye atlayip onun yasadigi sehre dogru yol almaya basladi. Surekli saatine bakiyordu. Yetismek icin dua ediyordu.

Oturdugu yerden kalkmak uzereyken bir mendil uzatildigini gordu. Basini kaldirdiginda onu gordu karsisinda. Gozyaslari sel olup akiyordu. Bunun bir ruya olmamasini diliyordu. Adam o guzel gulumsemesiyle bakti gozlerinin icine. " Gidemedim." dedi. "Sevgin icimde oldugu surece nereye gidersem gideyim her yer sen dolacakti. Izin ver kalbim hep yaninda kalsin…"

	Gönderen	Konu: Yağmurdu Başlatan Herşeyi... (Okunma Sayısı 254 defa)
0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.